دروس سخنرانی

خلاصهٔ کوتاه

جلسهٔ بیست‌وهفتم سرّ مکنون ادامهٔ تقریرات فلسفی دربارهٔ غذا و قبول فیض است و آن را به مسّ شیاطین و روح بخاری پیوند می‌دهد. استاد می‌گوید طعم خوش در ذائقهٔ مردم دلیل قابلیت کمال نیست؛ مادهٔ صُلب و کدر، ولو گوارا، ظلمت می‌آورد و مادهٔ لطیف، ولو ساده، فیض می‌پذیرد. چون همهٔ اشیا ظهور اسمایند، تفاوت قرب و بعد غذا از نور اسمایی برنمی‌خیزد بلکه از تصرف شیطان است: گاه از طینت و تکوّن، گاه پس از آن در مسیر پخت و خرید و خوردن. وجوه مس در غذا برشمرده شد: حرام بودن ماده؛ غذای حلال از دست ناپاک یا با پول ناپاک؛ خوردن در غفلت و گناه؛ بی‌وضویی خورنده یا پزنده. اهل تقوا نیز از طائف شیطان بی‌نصیب نیستند، اما تذکر می‌کنند و بینا می‌شوند؛ حتی بر رسول و نبی در مقام تلاوت القا می‌شود و خدا آن را نسخ می‌کند. روایت افعی ده‌سر در نماز امام سجاد از منتهی الآمال و دلائل الامامه آمد تا روشن شود ابلیس به معصوم هم رحم نکرده است. تفسیر حکمی جلسه این است که جسم اهل‌بیت از اعلیٰ علیّین و روح شیعه نیز از علیّین است؛ پس نیش به جسم امام، حمله به نفس شیعه و به روح بخاری است. نماز تمام‌شدهٔ زین‌العابدین مقام شفاعت است و سنخیت را نگه می‌دارد.

فهرست مطالب

آغاز جلسه و ادامهٔ تقریرات
طعم غذا و قابلیت قبول فیض
نور در اشیا و تصرف شیاطین
رخداد دیشب و نیت مبارزه
وجوه مسّ شیطان در غذا
تکبّر ابلیس و بی‌اعتنایی
وضو نداشتن خورنده و پزنده
حسنات الأبرار و سیئات المقرّبین
آیهٔ اعراف: اهل تقوا و طائف شیطان
آیهٔ حج: القای شیطان در تلاوت رسول و نبی
فضای پیرامون: شیاطین جنی و انسی در هر نفس
روایت منتهی الآمال: افعی ده‌سر و نماز امام سجاد
روایت دلائل الامامه: اذن، نیش پا، و اعتراف شیطان
راه‌های ورود: مال، شهوت، مقام، خانواده
بازگشت به روح بخاری: غذای آلوده و قطع رابطهٔ ملکوت
روایت کافی: علیّین و سجّین؛ جسم اهل‌بیت و روح شیعه
زیارت جامعه: أجسادکم فی الأجساد
یک وجه از نیش زدن پای امام: حمله به نفس شیعه
لأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ و استثنای مخلصین
نماز امام سجاد مقام شفاعت است

نکات کلیدی

غذای بی‌طعم نزد مردم می‌تواند لطیف‌تر و پذیرای فیض باشد؛ غذای خوش‌طعم می‌تواند صُلب و غیرقابل کمال باشد.
تفاوت قرب و بعدِ خوردنی‌ها، با وجود نور اسمایی در همهٔ اشیا، از تصرف و مسّ شیاطین است.
برخی غذاها از تکوّن و طینت مس خورده‌اند؛ برخی مادهٔ اولیهٔ سالم دارند و بعد آلوده می‌شوند.
مس منحصر در حرمت فقهی ماده نیست: دست ناپاک، پول ناپاک، خوردن در غفلت و گناه، بی‌وضویی خورنده یا پزنده نیز مس است.
با متکبّر باید بی‌اعتنایی کرد؛ توجه زیاد خوراک تکبّر شیاطین است.
حسنات الأبرار برای مقرّبان حکم سیئه پیدا می‌کند؛ نقطهٔ سیاه در وجود نورانی دیده می‌شود.
اهل تقوا هم مس می‌شوند؛ فرق‌شان تذکر همان لحظه و بازگشت بصیرت است. ملاک، لباس تقواست نه پوشش ظاهری.
هیچ رسول و نبی‌ای از القای شیطان در تلاوت مصونِ مطلق نبود؛ خدا القا را نسخ و آیات را محکم می‌کند.
پیرامون انسان از شیاطین جنی و انسی، حسّی و غیرحسّی، در هر نفس پر است.
ابلیس پس از کربلا به نماز امام سجاد طمع کرد؛ به صورت افعی ده‌سر درآمد و نتوانست حواس حضرت را پرت کند. هاتف سه بار ندا داد: أنت زین العابدین.
در نقل دلائل الامامه شیطان اذن خواست، نهی شد، گوش نداد، انگشتان پای مبارک را نیش زد و هنگام رفتن اعتراف کرد نمازی چون نماز او در میان انبیا ندیده است.
اولیای طاغوت نیز مراتب دارند؛ از پایین می‌آیند و اگر نتوانند قوی‌تر می‌فرستند. راه‌ها: فقر یا مال، شهوت، مقام، همسر و فرزند و دوستان؛ حتی جابه‌جایی پول از جیب.
غذای مس‌خورده روح بخاری خبیث می‌سازد و رابطهٔ ملکوت با مُلک قطع می‌شود؛ این همان عدم قابلیت قبول فیض است.
کافی و بحار: جسم اهل‌بیت از اعلیٰ علیّین، روحشان از مافوق؛ روح شیعه از علیّین، جسم شیعه از مادون. پس روح ما هم‌سنخ جسم ایشان است.
«أجسادکم فی الأجساد» در زیارت جامعه به همین هم‌سنخی اشاره دارد: اجساد امامان در مرتبهٔ روح شیعیان‌اند.
یک وجه نیش پا: حمله به جسم امام یعنی حمله به نفس شیعه و خراب کردن روح بخاری تا اراده برای نماز و ترک گناه سست شود.
استثنا در «لأغوینّهم أجمعین» بندگان مخلص‌اند؛ مصداق کاملش امام سجاد است. نماز تمام او شفاعت است و رابطهٔ سنخیت را پاره نمی‌کند.

اصطلاحات و منابع

اصطلاحات: تقریرات فلسفی، لطافت وجودی، قبول فیض، مادهٔ صُلب، کدورت و ظلمت، ظهور اسما، مسّ شیطان، عالم طینت و سرشت، روح بخاری، برزخ ملک و ملکوت، عدم قابلیت، حسنات الأبرار / سیئات المقرّبین، طائف من الشیطان، لباس التقوى، القا در امنیه، رسول و نبی، اولیای طاغوت، اعلیٰ علیّین، اسفل‌السافلین / سجّین، هم‌سنخی جسم امام و روح شیعه، شفع و شفاعت، مخلصین.

منابع و ارجاعات: سورهٔ حمد، آیات ۱ و ۲؛ سورهٔ بقره، آیهٔ ۳۴؛ سورهٔ اعراف، آیات ۲۶ و ۲۰۱؛ سورهٔ یوسف، آیهٔ ۵۳؛ سورهٔ حج، آیهٔ ۵۲؛ سورهٔ ص، آیات ۸۲ و ۸۳؛ الکافی (خلقنا من علیین و خلق أرواحنا من فوق ذلک…)؛ بحار الأنوار؛ منتهی الآمال؛ دلائل الامامه؛ زیارت جامعهٔ کبیره (أرواحکم فی الأرواح و أجسادکم فی الأجساد و قبورکم فی القبور)؛ سلام به داعی‌الله.

خلاصه توسط مدل از متن کتابیِ جلسه — نقل مستقیم طولانی از عربی لازم نیست.