دروس سخنرانی

خلاصهٔ کوتاه

جلسهٔ صد و دومِ لقاءالله، سخنرانی شب جمعهٔ پنجم مهر ۱۴۰۳ در مجلس دعای کمیل است. استاد از فراز کمیل — نگرانِ جمع شدن با دشمنان خدا و جدایی از احباء و اولیا — به این پرسش رسید که آیا التزام عملی به مرام کسانی داریم که آرزوی حشر با آن‌هاییم، یا فقط عاطفه‌ای که حتی سنگ و دشمن هم در برابر اهل‌بیت جوش می‌آورد. پذیرش کمیل را به آیهٔ «إنما یتقبل الله من المتقین» حصر کرد و نشانه‌های تقوا را حفظ شأن هیئت به‌مثابهٔ حرم دانست: رو به قبله، ترک غیبت و سوءظن و صحبت میان دعا. بوسیدن عبای مولا را نشانه دانست نه تمام تقوا؛ مرام علوی شرط معیت است. داستان مرگ علامه امینی و تباکی، گلایه در نجف‌آباد، مصیبت اعظم به‌خاطر آخرین یادگار خمسهٔ طیبه، و قطع اقامه برای یتیم، همه به همین مرام برگشت. ربط به لقاءالله این بود که الله اسم جامع است؛ عملِ یا ودود و گناهِ یا قهار هر دو ذکرند و اجابت دارند؛ لقاء در رتبهٔ امکان، دیدن انسان کامل است. اسماء جلالی باید به‌صورت اشداء علی الکفار در برابر یزید زمان — نتانیاهو، غزه و لبنان — پیاده شود و در خلوت هم یزیدِ وجود، حسینِ وجود را ذبح نکند.

فهرست مطالب

آغاز جلسه؛ استعاذه و سلام به امام عصر
نگرانی کمیل: جمع با دشمنان و فراق دوستان
پذیرش دعا فقط از متقین
نشانه‌های تقوا در هیئت؛ هیئت حرم است
بوسیدن عبا کافی نیست؛ مرام علی شرط معیت است
علامه امینی و اشک شرمندگی؛ تباکی عدالت نیست
نجف‌آباد، شیخ بهایی و گلایه از گریه
مصیبت اعظم؛ آخرین یادگار خمسهٔ طیبه
مرام علی در محراب: نماز و یتیم
یتیم امام؛ رسیدگی به یکدیگر
ربط به لقاءالله: الله اسم جامع است
غیب‌الغیوب موضوع قرآن نیست؛ مثل اعلی انسان کامل است
ندبه و شرط ملاقات: اسماء باید در تو پیاده شود
اشداء علی الکفار؛ غزه، لبنان و امت نشدن
پرچم دشمن در داخل؛ آموزش و پرورش و صداوسیما
حسین و یزیدِ وجود؛ لبیک در خلوت
حال مجلس و شکر نعمت
دعا و ختم جلسه

نکات کلیدی

نگرانی کمیل جمع با أعداء الله و فراق أحباء است؛ «فَهَبْنِي» نتیجهٔ همان ترس از فراق است، نه فقط ترس از آتش.
«فمعکم معکم لا مع غیرکم» در زیارت جامعه دو بار است: یکی دنیا، یکی آخرت؛ معیت آخرت بدون معیت دنیا ادعا است.
عاطفه و شعر حتی از معاویه و عمرو بن العاص برمی‌آید؛ شرط قبول، تقواست نه بیت شعر.
«إنما یتقبل الله من المتقین» حصر است؛ کمیلِ بی‌تقوا بالا نمی‌رود.
هیئت قرارگاه و حرم اهل‌بیت است؛ به فرمودهٔ آقای بهجت اگر پرسیدند کجا می‌روی بگو می‌روم حرم.
غیبت، دروغ، سوءظن و حرف زدن تا وسط کمیل خلاف شأن حرم است؛ صاحب هیئت امام حسین است نه ما.
بوسیدن عبا نشانهٔ تقدس است اما با ما بودن مرام داشتن است؛ لباس و عمامه هم نشانه است نه برهان چشیدن دین.
سنگ در مصیبت حسین خون گریه کرده؛ گریهٔ عاطفی هنوز عشق و مودّت نیست.
علامه امینی دم مرگ اشک شرمندگی می‌خواست: یک عمر گریه کرد و حق گریه را ادا نشده می‌دانست.
تباکی از کرم اهل‌بیت پذیرفته شده، اما با اشک علامه امینی یک‌طور معامله نمی‌شود؛ عدالت آن‌طرف فرق می‌گذارد.
نجف‌آباد را به نقل جلسه شیخ بهایی به دستور امام عصر به نام جدّش علی ساخت؛ خانه‌ای نیست مگر شهید یا آزاده یا جانباز.
گلایه: گریهٔ قشنگ هست، گریهٔ در تراز یادگار زهرا و جانشین خدا نیست؛ محبت بدون مودّت ناقص است.
أعظم رزینه بودن عاشورا به این است که حسین آخرین شخص خمسهٔ طیبه و آخرین وزنهٔ حدیث کسا بود.
علامه حکیم روز عاشورا عمامه بر زمین می‌کوبید و لطمه می‌زد؛ پرستیژ مدیرکلی در روضه بی‌جاست.
کسی جرئت نگاه به چهرهٔ علی در نماز نداشت؛ استاد از صورت نماز آقای بهجت به لرزه افتاد.
مولا اقامه را برای یتیم رها کرد، پشت به قبله نشست، دست به سرش کشید و گفت بگو من پدرتم؛ این مرام است.
یتیم اصلی محروم از امام زمان است؛ همهٔ ما یتیمیم و باید به درد هم گوش بدهیم و آبرو گرو بگذاریم.
لقاءالله ملاقات اسم جامع است؛ دست به سر یتیم ذکر یا ودود است و عمل ذکر است نه فقط لقلقه.
آسمان و زمین تسبیح می‌گویند؛ گناهکار هم یا قهار و ذو انتقام و شدید العقاب می‌خواند و خدا لبّیک می‌گوید.
هر اسم سبیل و اذن لقاء است؛ ذات غیب‌الغیوب موضوع قرآن نیست و از رأفت از آن برحذر داشته‌اند.
مثل اعلی در عالم امکان انسان کامل است که همهٔ اسماء در او پیاده شده؛ «من رآنی فقد رأى الله».
ندبهٔ «متی ترانا ونراک» و «هل إلیک یا ابن احمد سبیل» بدون پیاده شدن اسماء راه ملاقات ندارد.
اسماء دو دسته‌اند: جمال بهشت است، جلال ظهورش جهنم است؛ اشداء علی الکفار باید در وجود بیاید.
مذاکره با آمریکا در حالی که پشت غدهٔ سرطانی اسرائیل است و غزه و لبنان کوبیده می‌شوند، خلاف اسم جلال است.
آقا فرمود هنوز امت نشده‌ایم: مدیریت واحد، ید واحد، کلمهٔ واحد نیست وگرنه اسرائیل جرئت نمی‌کرد.
جوان‌ها برای افتادن پرچم دشمن بیرون مرز جان دادند؛ نفوذی‌ها همان پرچم را در آموزش و پرورش، صداوسیما، وزارت علوم و بهداشت بلند کرده‌اند.
کمیلِ بی‌نام یزید زمان (نتانیاهو) و مظلوم زمان (غزه و لبنان و ایران) باطل است.
در وجود حسین و یزید درگیرند؛ وقت گناه یا لبیک هل من ناصر است یا شمر روی سینهٔ حسینِ وجود.
مردم راهپیمایی را درست انجام می‌دهند؛ باید به دولت‌مردان گفته شود تا به گوش‌شان برسد.

اصطلاحات و منابع

اصطلاحات: لقاءالله، اسم جامع، اسماء جمال و جلال، مثل اعلی، انسان کامل، غیب‌الغیوب، ذکر عملی، یا ودود / یا قهار / ذو انتقام / شدید العقاب، سبیل و اذن ملاقات، مرام علوی، تقوا، تباکی، مودّت و محبت، خمسهٔ طیبه، حدیث کسا، یتیم امام، ید واحده، امت، مراقبه، نفوذ، یزید زمان / مظلوم زمان، حسین و یزیدِ وجود.

منابع و ارجاعات: دعای کمیل (فَلَئِنْ صَيَّرْتَنِي… فَهَبْنِي)؛ زیارت جامعهٔ کبیره (فمعکم معکم لا مع غیرکم)؛ زیارت عاشورا (مصیبة ما أعظمها و أعظم رزیتها)؛ دعای ندبه (متی ترانا ونراک؛ هل إلیک یا ابن احمد سبیل فتلقى)؛ حدیث تباکی (من بکی أو أبکی أو تباکی)؛ نقل بوسیدن عبای امیرالمؤمنین؛ نقل یتیم در مسجد و اقامه؛ نقل «من رآنی فقد رأى الله»؛ هل من ناصر ینصرنی؛ سورهٔ فاتحه آیات ۱ و ۵؛ مائده/۲۷؛ جمعه/۱؛ غافر/۶۰؛ آل‌عمران/۳۰؛ الرحمن/۲۷؛ فتح/۲۹؛ ضحی/۱۱؛ اشاره به فرمایش آقای بهجت دربارهٔ هیئت به‌مثابهٔ حرم؛ داستان شیخ بهایی و نجف‌آباد؛ علامه امینی؛ علامه حکیم؛ شهید حججی؛ فرمایش اخیر رهبر دربارهٔ امت نشدن، پرچم دشمن و دستگاه‌ها.

خلاصه توسط مدل از متن کتابیِ جلسه — نقل مستقیم طولانی از عربی لازم نیست.