بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین.
السلام علیک یا داعی الله و ربانی آياته.
سلام علیکم و رحمة الله.
خب از رهبر استفتای دیگه‌ای که صورت گرفته اینه که اگر ما متوجه بشیم یعنی یقین حاصل کنیم که یه بانکی کارمندای این بانک دارن بر اساس عقود اسلامی وام و این‌ها رو سپرده‌گذاری‌ها رو به صورت اون بر اساس اون عقود انجام نمیدن و پولی که ما سپرده‌گذاری می‌کنیم رو توی راه درستش هزینه نمی‌کنن یا حالا به کار نمی‌گیرن.
اینطوری بهتره.
خب ما چه باید بکنیم؟
آیا می‌تونیم اونجا اگر یقین حاصل کنیم، رهبری فرمودن که اگر شما واقعاً به این یقین برسی که یک بانکی کارمنداش این کار رو دارن انجام میدن، خب حق نداری اونجا سپرده‌گذاری کنی.
اما رهبر ادامه استفتار رو اینچنین جواب میدن.
می‌فرمایند با این حجم پول‌هایی که به بانک‌ها سپرده میشه یک.
دو، اون قانون‌هایی که و یعنی حجم معاملاتی که در بانک‌ها داره بر اساس قانون صورت میگیره و معاملات متعدد که همه بر اساس عقود شرعی‌ست.
جعاله و شرا-- نمیدونم شراکت و مضاربه و این‌ها.
سه، نظارتی که از-- توسط بانک مرکزی یا قانونی که قوه قضائیه داده رو بانک‌ها هست، رهبری می‌فرماید بعید به نظرم می‌رسه که چنین علمی برای کسی ایجاد بشه.
یعنی که چنین یقینی برای کسی ایجاد بشه که قطعاً مثلاً این بانک داره بر اساس عقود عمل نمی‌کنه.
این هم البته هستش.
یعنی آدم نباید خیلی دیگه بخواد سوءظن پیدا کنه.
نکته قلب قصی ما به برداشت‌هایی از آیه هفتاد و چهار سوره بقره رسیده بود.
یکی دیگه از برداشت‌هایی که آقای قراعی در تفسیر سوره همین بقره در تفسیر نورشون پیرامون یا زیل این آیه دارن اینه.
توجه بفرمایید که بنی اسرائیل این خطا رو مرتکب شدن که معجزات الهی رو که دیروز برشمردیم رو نادیده گرفتن، لجاجت کردن لذا دچار قساوت قلب شدن.
اما اینجا تشرش رو خدا داره به فرزندانشون می‌زنه، به نسل‌شون، به ماها می‌زنه.
"ثم قصد قلوبکم" سپس دل‌های شما قساوت قلب پیدا کرد "من بعد ذلك" بعد از اون جریانات.
و می‌فرماید "فهی کالحجارة أو أشد قسوة" مثل سنگ شد دل‌هاتون بلکه سنگ‌تر از-- سخت‌تر از سنگ.
نکته اینجاست که آقای قراعی برداشتشون این هست.
می‌فرمایند که ما نباید به گونه‌ای عمل کنیم که فرزندان ما در آینده مؤاخذه بشن و تشر بخورن به واسطه عملکرد غلط ما.
چه برسد اونها هم راه ما را برن.
اگر ما دچار قساوت قلب شدیم، اونها هم همین.
چون آخه این دیگه البته این حساسیت آقای قراعی هم بر اساس مبانی رواییه دیگه.
چون به همین روایتی علیه السلام کسی پرسید آقا ما چه کنیم بچه‌های خوبی داشته باشیم؟
حالا یه ذره حساسیت به خرج داد حضرت فرمود غصه نخور، بچه‌تون همونی میشه که خودتون هستید.
معمولاً هم اینطوریه.
مگر شرایط محیطی یا مثلاً استثنایی ایجاد بشه، یکی یهو از مسیر پدر مادرش منحرف بشه.
حالا چه به سمت خوب، چه به سمت بد.
معلمی، رفیق بدی.
ولی معمولاً این چنینه که بچه copy paste پدر مادرش میشه.
خب این حساسیت مهمه.
مسئله بعدی اینجاست که خب اصلاً این، این هم هست.
این که مخاطب به ما قرار میده یعنی اگر شما هم اون راهو برید دچار همین میشید.
یعنی اگر شما هم که نسل بعدی هستید، این ضمیر kom یعنی این دیگه.
یعنی قرآن زنده است.
داستان و قصه صرفاً نمیگه برای شما داره میگه.
اگر شما هم لجاجت کنید که دیروز بحثش گذشت و چشم‌تون رو ببندید رو معجزات الهی که روز به روز پیرامون ما داره این قصه رخ میده تو زندگی‌های شخصیمون.
واقعاً حتی تو بحث رزق ما با این حقوقی که بعضی از ماها می‌گیریم واقعاً معجزه الهیه که ما این مشت فشارهای اقتصادی تا انتهای برج می‌کشه.
به خدا یه معجزه‌ست که واقعاً شما دو تا چهار تا می‌کنی می‌بینی نمیره.
اصلاً نباید.
باید تا همون ده روز اول ماه تموم بشه که میشه.
بقیه‌ش چجوری میشه؟
کار خدا نیست؟
این خودش یه معجزه است.
قابل توجه مدیرانه که از دستشون کار برمی‌آد.
[نفس عمیق] اما نکته اینجاست که ما خودمون باید به گونه‌ای عمل کنیم که فرزندان ما هم این راه رو نرن.
اگه شما دقت بفرمایید خیلی جالبه که حضرت ابراهیم وقتی تو اون مقام خاص قرار میگیره و توی جا-- در جایگاهی قرار میگیره که جایگاه استجابت دعاست و خود حضرت هم متوجه میشه که اینجا جایگاه مقدسی‌ست و در حالت استواج-- استجابت دعا هست، دعای عجیبی میکنه نه فقط برای خودش بلکه برای ذریه‌اش و نسل بعدش.
اینکه این یه درس بزرگیه که ما حتی شده از دعا کردن برای بچه‌مون دریغ نکنیم.
چه برسه برنامه‌ریزی کردن.
اون هم توی آیه سی و هفت سوره ابراهیمه.
خیلی جالبه که می‌فرماید، ببینید حالا مقدمه‌ش یه چیز نکته‌ای عرض کنم.
هوی شما بررسی بکنید معمولاً تو آیین روایت و آیات هوی بد ازش بیان شده.
یعنی به معنای بد اومده هوا هوس.
درسته؟
مثلا تو سوره جاثیه آیه بیست و سه ملاحظه فرمودید می فرماد "أفرأيت من اتخذ إلهه هواه" آیا نمی بینی کسایی رو که الهه خودشون رو هوا قرار دادن یعنی هوای نفسشون، خواهش دلشون.
توجه کردید؟
اما تنها من حالا بررسی‌م به اینجا رسید.
شما رو نمی دونم شاید شما بررسی کنید ببینید نه یه، یه جا دیگه هم پیدا کردید ولی من ندیدم جایی از هوا به خوبی یاد بشه جز یه جا.
تو روایات دیدم، تو آیات دیدم، یه جا من فقط اینو پیدا کردم.
شاید شما یه جا دیگه هم پیدا کنید.
اونم همین آیه دعای حضرت ابراهیم برای نسلشه.
خیلی جالبه.
می فرمود آیه سی و هفت رو برید ببینید سوره حضرت ابراهیم علیه السلام.
می فرمود "فاجعل أفئدة من الناس".
خدایا دل‌های مردم رو قرار بده چطور؟
"تهوی اليهم".
تهوی از هوا میاد اليهم به سوی فرزندان من دل اونا رو هوا بده.
یعنی نسل‌های بعدی هوای فرزندان منو بکنن.
هوس فرزندان من به سرشون بزنه.
هوای دلشون خواهش دلشون بشه بچه های من.
خیلی دعای قشنگیه.
خیلی دعای و این مستجاب شده.
چطور؟
تو تفسیر عیاشی جلد دو حالا صفحه‌ش یادم نیست.
اونجا یه روایت جالبی هست که امام باقر صلوات الله علیه می فرماد که همین آیه رو قرائت میکنه که این "فاجعل أفئدة من الناس تهوی اليهم یعنی الینا".
امام باقر می فرماد.
خیلی جالبه.
یعنی اینکه ابراهیم پیغمبر عرض کرده خدایا دل مردم رو در آینده هوا بده، پر بده به سمت بچه های من این اليهم یعنی الینا یعنی ما.
یعنی ما اهل بیت و این صورت گرفته.
ببینید هوا میگه دلم هوای تو کرده بگو چه چاره کنم.
هر که دارد هوس کرب و بلا.
این هوای دل فقط همین یه جا خوب از آب دراومده و اشکالی هم نداره آدم خواهش دلش هوای دلش به سمت اهل بیت میل کنه.
خب این دعا رو برای بچه هامون هم بکنیم.
اونها رو هم به این سمت بکشونیم.
هواخواه اهل بیت باشن.
تهوی الی، "تهوی إلا" امام زمانشون بشن.
این دلها بره به سمت آقا هوای تا دلشون میگیره اول جایی که هوس کنن کربلا باشه.
حرم امام رضا باشه.
یه امامزاده ذریه حضرت زهرا سلام الله علیها باشه.
نه دربند و شاندیز و آنتالیا و چه بلا جاهای دیگه.
هواشون امام حسین باشه.
روا بود که گریبان هجر پاره کنم.
دلم هوای تو کرده است بگو چه چاره کنم.
چقدر قشنگه آدم دلش هوای اهل بیت کنه.
هر که دارد هوس کرب و بلا بسم الله.
این دعای حضرت ابراهیم در حق نسلشه.
تو جایگاه خاص، تو حالت خاص.
ما آیا در جایگاه‌های خاص و حالات خاص هوای بچه ها و نسلمون رو داریم؟
همه حضرت علامه بهر، حضرت علامه مجلسی، پدرشون آقا محمد باقر بودند دیگه.
آقا محمد تقی، ببخشید آقا محمد تقی بودند.
آ، پسرشون آقا محمد باقر بودند که از بزرگان شدند علامه.
پدرش میگه تو حالت استجابت قرار گرفتم صدای گریه بچم بلند شد دعاش کردم که اون از آثار نشر آثار اهل بیت و کنه همون شد.
یه دعای دل شب پدرش در حقش.
این نکته اینجاست.
"ثم قصد قلوبکم" به ما چرا به گونه‌ای نشه که در ارتباط با بچه های ما بگن مثلا امام عصر یه روزی بچه های ما رو دید بگه عجب!
اصلا نسل ما رو ها، ده تا نسل ما رو ان شا الله زودتر.
اما حالا بالاخره می بینن دیگه ها نسل ما ان شا الله ادامه داره.
امام عصر نسل ما رو دید.
چه دختر چه پسر بگه یادش بخیر یه بابایی داشتی، یه پدربزرگی داشتی، یه مادری داشتی.
خیلی خوب بود.
خیلی ما ازش راضی بودیم.
خیلی دلش هوای ما می‌کرد.
چقدر این قشنگه تا روشو برگردونه بگه اوه، اوه چه پدری داشتم.
ببخشید یه ذره احساسی شد بحث ما.
ولی نکته، نکته دقیق قرآنی‌ای بود.
ان شا الله عاقبتمون ختم به خیر بشه به برکت صلوات بر محمد و آل محمد.
اللهم صل على محمد و آل محمد