بسم الله الرحمن الرحیم و به این استعین.
السلام علیک یا داعی الله و ربانی آیات.
سلام علیکم و رحمة الله.
آخرین شکی که نباید بهش اعتنا کرد شک بعد از وقت نمازه.
یعنی وقت نماز عصر تموم شده، اذان مغرب و عشا رو داده شما شک کنی نماز عصر رو درست خوندی یا نه.
اینو نباید اعتنا کنی.
پس مجموعاً شش تا شک بود که تموم شد که به اون‌ها نباید اعتنا کرد.
یکیش در نماز مستحبی بود، یکی در رکعت‌های نماز جماعت بود، یکی کثیر الشک بود.
سه تاش هم این بود که شک بعد از محل یعنی جزئی از نماز تموم شده.
بعد یکی شک بعد از خود نماز بود، یکی هم امروز شک بعد از وقت نماز.
این شش تا.
اما در خصوص قلب منیب خب ما بخوایم بعضی نکاتو نگیم، دلمون نمیاد.
بعضی از نکاتو بخوایم بگیم، به قدر این‌ها درش ذرائفی نهفته که به هر حال نمی‌دونم خدا انشاالله برکت بده.
مثلاً یکی از آیاتی که پیرامون انابه در قرآن اومده آیه هفده سوره زمر رو می‌فرماید اناب الی الله کسایی که انابه به سمت خدا کردند، خدا یه کاری باهاشون میکنه.
چی؟
لهم البشرى برای این‌ها از ناحیه خدا بشارته.
خب به همین راحتی ما از کنارش می‌گذریم.
اما یک خصوصیت بسیار مهمه برای اهل انابه.
بشارت خدا شوخی نیست.
همینطوری من تو همین فکر بودم یه بررسی اجمالی کردم که اصلاً تو قرآن خدا به چه کسایی بشارت داده؟
برای چه چیزایی بشارت داده؟
بعد یه چیزای عجیبی دستگیرم شد.
حالا تبرکاً چند مثالشو برای شما عرض می‌کنم.
اولاً بشارت و انذار سنت الهیه.
حالا خود بشارت میدونید مصدر ثلاثی مجرده بر وزن فعاله، ریشه‌ش هم یا بشره که به معنای مژده و خبر مصر-- سرور آفرین هست یا از بشره‌ست که به ظاهر بر می‌گرده مثل پوست و وجه و صورت و بشره که منظور خبریه که در ظاهر طرف تأثیر می‌گذاره.
ض-- خوشحالیشو تو چهره می‌بینی.
در هر حال این سنت الهی‌ست.
مثلاً در آیه پنجاه و شش کهف و بیست و چهار فاطر من سریع میگم رد میشم.
هرکی حالشو داشت وقت داشت بعداً بره این آدرس‌ها رو نگاه کنه کیف کنه.
خدا می‌فرمود و ما نرسل المرسلين الا مبشرين و منذرین.
ما اصلاً پیغمبرها رو نمی‌فرستیم مگر برای اینکه بشارت بدن و انذار بدن.
پس این یک سنت الهی‌ست یعنی یک کار الهیه.
خدا این کارو میکنه.
بشارتو باید جدی گرفت همونطور که انذار رو باید جدی گرفت.
همینطوری نباید از کنارش رد شد.
همچنین حالا این بشارت‌ها بخشیش شامل دنیاست، بخشیش سا شامل اخ-- آخرت.
آیا دسته‌ای هستند که خدا هم بشارت دنیا بهشون داده باشه هم آخرت؟
بله.
به عنوان نمونه آیه شصت و دو و شصت و چهار سوره یونس.
الا ان اولیاء الله همینطور آیه هست تا الذین آمنوا و کانوا یتقون.
کیا رو داره خدا معرفی میکنه؟
ان اولیاء الله دوستاش، اولیاء خدا.
اینا چی میشن؟
لهم البشرى فی الحیاة الدنيا و فی الآخرة.
فقط اولیاء خدااند که هم دنیا خدا بهشون بشارت داده هم آخرت.
این یه نکته‌ست خودش.
اگه کسی می‌خواد هم دنیاش سر و سامون داشته باشه هم آخرتش لاجرم باید ولی خدا باشه، دوست خدا باشه.
اونم خودش بسیار نکات درش هست.
حالا بشارت‌هایی که در دنیا مربوط به دنیا در ق-قرآن وارد شده چند تاشو من عرض می‌کنم.
به عنوان نمونه خود فرشته‌ها، نزول فرشته‌ها بر بنده و الان این بارون‌هایی که داره میاد سر ما الحمد لله رحمت خداست.
خدا هر دونه، دونه این بارون‌ها رو فرشته میاره و می‌بره.
نزول فرشته‌ها کجا اومده؟
مثلاً در آیه بیس-صد و بیست و شش آل عمران و ده انفال که در ارتباط با مجاهدین بعد وقتی اینا مضطرب شدن که تعداد دشمن سه برابرشونه مضطرب شدن، خدا فرمود و ما جعله الله ما این نزول ملائکه رو که اومدن کمکشون کنن قرار ندادیم الا بشری لکم لتطمئن قلوبکم یعنی بشارت ملائکه.
یعنی که ملائکه اومدن خودش یه بشارتی بود.
پس ببینید جنس بشارت دنیایی خدا هم ویژه‌ست.
ورود و خروج ملائکه بشارته.
یعنی جنس بشارت چیز کمی نیست.
فکر نکنید بشارت خدا چیز کمیه.
اگه به منیب این گفته لهم البشرى خیلی خدا تحویل گرفته و مقام منیب خیلی بالاست.
یا در آیه شش سوره صف می‌فرمود مبشرا برسول یأتی من بعد اسمه احمد صلی الله عليه و آله و سلم.
اللهم صل على محمد و آل- اینجا بشارت داده به آمدن پیغمبر اخص می مرتبت.
یعنی تشریف آوردن خود پیغمبر به این دنیا خودش بشارت داره.
در آیه چهل و پنج سوره آل عمران می‌فرماید ان الله يبشر که بكلمة منه الصمر المسيح عیسی ابن مریم.
یعنی به حضرت مریم بشارت عیسی رو میده.
همونطور که به حضرت ابراهیم بشارت اسحاق رو میده، به حضرت زکریا بشارت یحیی رو میده.
دادن فرزند صالح خودش بشارته.
بشارت خداست.
ما این بشارت‌ها رو باید تو زندگیمون ببینیم و قدرشناس باشیم.
در...
این‌ها تازه دنیاییاشه.
آیه بیست و پنج فرقان، هفت-- پنجاه و هفت اعراف، شصت و سه نمل، چهل و شش روم.
حالا من اینا رو تبرکاً یکیشو بخونم.
"هو الذي أرسل الرياح بشراً بين يدي رحمته وأنزلنا من السماء ماء طهورا".
الان داره اتفاق میفته.
این بارانی که از آسمان میاد، باران پاک، آب پاک؛ می فرماید این چیه؟
"هو الذي أرسل الرياح بشرا".
این بشاره، بشارت خودش.
لذا لحظه استجابت دعاست وقتی بارون میاد.
حالا این بس على هذا یه بخشیش بود من تبرکاً عرض کردم اما بشارت‌هایی که در آخرت هست شوره س-- ااا عرض کنم، شورا بیست و دو، بیست و سه.
سوره شورا بیست و دو، بیست و سه رو ببینید.
"والذین آمنوا وعملوا الصالحات" حالا این مشخصات و دقت کنید ها من دیگه فرصت ندارم اینا رو بررسی کنم.
چه کسانی؟
"آمنوا وعملوا الصالحات".
اینا "في روضات الجنات لهم ما یشاءون عند ربهم ذلك هو الفضل الكبير" که غوغاست.
علامه طباطبایی تویش سوره تو این آیه ذیلش غوغا کرده.
این "لهم ما یشاءون عند ربهم" یعنی هرچی که اینا بخوان پیش خدا "عند ربهم".
الله اکبر.
یعنی دیگه بالاترین مقام.
هرچی بخوای اراده کنی همونجا پیش خدا برات محقق میشه و این فوز بل-- بزرگی‌ست.
بعد خدا از کلمه بشارت بعدش استفاده میکنه.
"ذلك" این با این، این عظمت رو دیدی؟
"ذلك الذي يبشر الله" خدا این چیزیه که خدا بشارت قرار داده.
برای کی؟
"عباده".
برای بندگانش.
ما فکر میکنیم بنده خدا چیز کمیه؟
داستان بشر حافي رو شنیدید دیگه؟
بشر حافي، حافي یعنی پا برهنه.
جریانش مفصله که میدونید وقتی زمان امام حسن مجتبی این یه آدمی بود که مثلا اهل بزن برقص بود و ااا تو خونه‌ش مطرب دعوت میکرد و حضرت امام حسن مجتبی از کنارش رد میشد.
دید صدای بزن برقص از تو خونه میاد.
غلام بش اومده بود آشغال بذاره سر کوچه بره.
حضرت امام حسن مجتبی پرسید که اینجا صاحب خونه کیه؟
بنده‌ست یا آزاده؟
یعنی غلامه یا اربابه؟
غلام بش عرض کرد که-- نمیشناخت 아직 حضرت امام حسن مجتبی رو.
عرض کرد نه، این اربابه یعنی آزاده، غلام نیست.
حضرت یه آه کشید فرمود همون، آزاده که اینطور وضعشه.
اگه عبد بود، اگه بنده بود اینطور نبود.
قید و بند داشت.
خیلی کلام بالاست.
ما تو تش-تشهد میگیم ر-- یعنی مقدمه رسالت پیغمبر عبودیت رو قرار میدیم دیگه.
میگیم بنده بود که رسول شد، نبی شد.
آقا رفت داخل گفت چرا دیر اومدی؟
بش گفت چرا دیر اومدی به غلامش؟
گفت آقا یه آقایی خیلی نورانی اینطوری، اینطوری به من گفت.
آقا برق کلام حضرت امام حسن مجتبی گرفتش بش رو.
تو خونه بود.
امام حسن مجتبی گفته بود رفته بود.
دوید، دوید دیوانه وار دن-- هی اینور اونور نگاه میکرد.
پای برهنه لذا بهش گفتن حافي یعنی پا برهنه یعنی.
دنبال امام حسن مجتبی راه افتاد.
پیدا کرد حضرت رو زد تو سرش گفت آقا غلط کردم.
این یک نک-- یک حرف با واسطه امام چه گونه به همش ریخت و عبدش کرد.
این بشارت برای بندگان خداست.
بندگی خدا چیز کمی نیست.
نتیجه‌ش "عند ربهم" है.
اینا رو ما نباید کم بگیریم.
حالا من نمیخوام خیلی هم توضیح هم مبسوط بشه سریع بگذریم.
توبه، سوره توبه آیه بیست و یک رو ببینید.
"يبشرهم ربهم برحمة منه ورضوان وجنات لهم فيها نعيم مقيم".
الله اکبر.
سه تا نعمت بزرگ که خدا در بهشت رو اینجا بشارت داده خدا.
یکی رحمتش رو، یکی رضوان رو، مقام رضوان از بالاترین مقامات بهشتی‌ست، یکی هم خود جنات.
سوره حدید آیه دوازده.
"بشرىكم园 جنات تجري من تحتها الأنهار خالدين فيها".
بشارت باد به چی؟
بهشت‌هایی که از زیر ره-- درختانش نهرها جاریست.
یه روزی براتون ثابت می‌کنم که این نهر‌های زیر بهشت از کوثر زهرا جوشیده میشه با آیات و روایات انشاالله.
غوغاست آقا.
این بشارت چیز کمی نیست.
خدا هر جایی بشارت نداده خدا.
اینکه به منیب بشارت داده یعنی جایگاه خیلی بالاست.
فرقان آیه بیست و دو.
"يوم يرون الملائكة لا بشرى".
این خیلی البته نهیب داره.
میگه ا-- برای یه دسته خدا بشارت نداده.
برای کیاس؟
بخونیم آیه رو متوجه میشید دیگه.
"يوم يرون الملائكة لا بشرى يومئذ للمجرمين".
استغفرالله.
خدا برای یه عده اصلاً بشارتی نداره.
نه تو دنیا، نه آخرت.
کیا؟
"للمجرمين" برای گناهکارا.
پس حواسمون جمع باشه.
گناهکار، مجرم نمیتونه به عنابه برسه.
نمیتونه به مقام عنابه مگر اینکه بکشه بیرون.
گفتیم یکی از معنای عنابه اولین پله‌ش کشیدن از گناه بیرونه.
یعنی بیاد از معصیت ترک معصیت کنه تا منیب باشه و بس على هذا حالا آخریشم آیه سی فصلت قرار بدیم که خیلی این آیه رو من دوست دارم.
"إن الذين قالوا ربنا الله" کسانی که خود-- گفتن خدا پروردگار ماست "ثم استقاموا" استقامت ورزیدن چی میشه؟
"تتنزل عليهم الملائكة".
ملائکه به اینا نازل میشن میگن "الله تخافوا ولا تحزنوا" نترسید محزون نباشید "وأبشروا" به این‌ها بشارت میدن.
"بالجنة التي كنتم توعدون".
ملائکه دسته دسته میان بشارت بش بدن به این‌ها.
این‌ها شوخی نیست.
بشارت‌های خدا یکیش در عنابه‌ست.
خدا به منیب بشارت داده.
انشاالله که ما به عنابه بیوفتیم بشارت‌های خدا رو اخذ کنیم.
جا نمونیم.
حیف به خدا غافله جا بمونیم.
انشاالله عاقبتمون خیر بشه به ذکر صلوات بر محمد و آل محمد.
اللهم صل على محمد و آل محمد