عَلَيْكَ يَا دَاعِيَ اللَّهِ وَرَبَّانِيَّ آيَاتِهِ.
سلامٌ عليكم ورحمة الله.
[نفس عمیق] در آیه نود و سه سوره بقره بودیم در موضوع قلب مشرب، قلبی که آمیخته شده با غیر خدا.
[نفس عمیق] یکی دیگه از نکاتی که در این آیه تصریح شده اگر دقت بفرمایید وقتی می‌فرماید "وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُوا مَا آتَيْنَاكُمْ بِقُوَّةٍ" بعد دستور به فعل امر داره که "وَاسْمَعُوا" بشنوید، گوش بدید.
اینجا نشون میده که اهمیت گوش دادن چقدر بالاست که خدا داره امر میکنه و تذکر میده که گوش بدید، اهل گوش دادن باشید، حرف گوش بدید که ظاهراً این‌ها حرف گوش ندادنشون باعث شد که "وَأَشْرَبُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْعُجْلَ بِكُفْرِهِمْ".
این دل‌هاشون مشرب شد و قاطی شد با محبت گوساله چون حرف گوش ندادن.
که حالا [نفس عمیق] اِاِاِ امروز بعید می‌دونم فرصت شه چون بعدش می‌فرماید "قَالُوا سَمِعْنَا" گفتن ما شنیدیم اما "وَعَصَيْنَا وَعَصَيْنَا".
این داره میگه که ظاهراً گوش می‌دادن اما باطناً نه یعنی "وَعَصَيْنَا" یعنی عصیان می‌کردن یا عصیان می‌کنیم ما یعنی به دل، به دل نگرفتیم که اونچه که می‌شنویم رو گوش بدیم.
این یه بحثیه که حالا شاید فردا عرض کردیم در خصوص اینکه انسان وقتی که حرف رو گوش میده باید دل بسپره و الا فایده نداره.
ولی اصلاً امروز می‌خوام این نکته رو متذکر بشم.
اهمیت گوش دادن، اصلاً صرفاً گوش دادن و اصلاً داشتن این قوه.
شما در میان این قوهایی که در وجود ماست دقت کنید، اِاِاِ اگر مثلاً خدایی نکرده کسی نابینا باشه به تکلم می‌افته.
اما اگر ناشنوا باشه به تکلم نمی‌افته، نمی‌تونه حرف بزنه.
آدم‌هایی که ناشنوااند لال هم می‌شن [نفس عمیق] و حتی اگر کسی بعد از اینکه می‌تونه گویش داره یعنی شنوا، شنواییش درست بوده حالا می‌تونه حرف بزنه.
بعد خدایی نکرده شنواییشو از دست داد.
می‌بینید که باز تو تکلامش به مشکل می‌خوره چون صدای خودش رو دریافت نمی‌کنه.
تقدم‌تأخرها رو اون این‌ها رو نمی‌تونه لحاظ کنه.
یه немноی مبهم‌گویی میکنه، ابهام‌گویی میکنه.
اِاِ این شنیدن یکی از مهم‌ترین قوای وجوده که در دانشگاه نیویورک وقتی اِممم پرس‌وجو کردن از همه دانشجوها که آقا اگر قرار باشه شما یه دونه از این قوای پنج‌گانه رو داشته باشید، کدومش رو انتخاب می‌کنید؟
هفتاد درصد گفتن بینایی.
در صورتی که علم ثابت کرده که قوه شنوایی اهمیت و ارزشش بالاتره تا دیدن.
اصلاً ثابت شده که اونچه که ما می‌شنویم ده برابر دیدن تأثیر داره.
لذا اینجا خدا سریعاً می‌فرماید "وَاسْمَعُوا" بشنوید.
وقتی بحث اخذ میثاق رو که عرض کردیم میثاق، میثاق ولایت اهل بیت علیهم الصلاة والسلام رو مطرح میکنه بلافاصله می‌فرماید گوش بدید دیگه.
حرف شنو باشید.
حالا الا ما شاء الله من بررسی می‌کردم در مجامع روایی ما بسیار روایات مخصوصاً از امیر بیان حضرت علی علیه الصلاة والسلام داریم پیرامون اهمیت گوش دادن و چند تا تبرکه هم نسبت به ضیق وقت عرض می‌کنم خدمتتون.
مثلاً مولا فرمودند "الصَّامِعُ شَرِيكُ الْقَائِلِ".
شنونده شریک گوینده‌ست.
یعنی انقدر شنیدن در ما تأثیرگذاره که اون چیزی که داریم می‌شنویم در اون سهیمیم.
مثلاً ر-روایت داریم که شنونده غیبت دومین غیبت کننده‌ست.
غیبت نمی‌کنه ظاهراً اما داره گوش میده.
اینم براش می‌نویسن غیبت کننده.
آقا من چیزی نگفتم که نخیر می‌نویسن.
این نشون میده که گوش دادن چقدر اثر داره، چقدر تا-- یعنی همین که داره غیبت رو گوش میده همون اثری رو که آن نه داره در نفسش که غیبت کننده داره غیبت میکنه.
خیلی مهمه این.
در جای دیگه مولا فرمودند که "مَنْ أَحْسَنَ الاسْتِمَاعَ تَعَجَّلَ الانتِفَاعَ".
"تَعَجَّلَ الانتِفَاعَ".
می‌فرمود هرکی خوب گوش کنه "مَنْ أَحْسَنَ الاسْتِمَاعَ" به نحو احسن به نیکو‌ترین وجه گوش کنه "تَعَجَّلَ الانتِفَاعَ" خیلی زود بهره می‌گیره.
زود بهره‌مند می‌شه.
پس اصلاً یه هنره خوب گوش دادن.
اینکه کسی گوش شنوا داشته باشه.
بعضیا اصلاً حوصله حرف شنیدن ندارن.
حرف به حق رو هم حوصله نداره بشنوه چه برسه به ناحقش.
اصلاً گوشش رو بسته.
گوشش به هیچی به قول امروزه بدهکار نیست.
اصلاً حوصله نداره دو کلام حرف حق بشنوه.
خیلی خطرناکه.
آدم‌هایی که اینطوری می‌شن، مریض می‌شن.
اینو نشانه مریضی وجود انسانه.
[نفس عمیق] یا مولا دمرتبه فرمودند که "سَامِعُ ذِكْرِ اللهِ ذَاكِرٌ".
حالا ما غیبتشو گفتیم ذکرش هم بگیم.
کسی که ذکر خدا رو سامع می‌شنوه ذاکر چنین کسی کأنّ داره ذکر رو میگه.
پس از مراتب ذاکر بودن شنیدن ذکره.
شما یه کسی داره قرآن میخونه، ذکر خدا میگه، مدحی میکنه اینو شما گوش میدی.
طبق این روایت حضرت وسیع علیه السلام شما مثل روضه‌خونی مثل قاری قرآنی مثل سال ذاکر میمونی.
چنین-- یعنی این نشانه اثر خود شنیدنه در نفس.
باز حضرت فرمودن که حضرت مولا فرمودن "عَوِّدْ أُذُنَكَ حُسْنَ الاسْتِمَاعِ" یعنی گوش خودت رو عادت بده عَوِّد عادت بده أُذُنَكَ گوشت رو به، به چی؟
حُسْنَ الاسْتِمَاعِ به خوب گوش دادن.
عادت کن خوب گوش بدی.
بعضیا گوش میدن ظاهراً اما حواسشون جای دیگه‌ست.
اصلا توجه نمی‌کنن به-- یا نصفشو گوش میدن سریع قوه خیالشون بازیگری میکنه می‌برشون توی یه وادی دیگه.
این هم فایده نداره.
اون حسن قصه اتفاق نمی‌افته، نمی‌افته.
می‌فرماید "و لا تُصِغْ" بقیه حدیث "و لا تُصِغْ إِلَى مَا لَا يَزِيدُ فِي صَلَاحِكَ اسْتِمَاعُهُ".
می‌فرماید که به سخنانی که هیچ اصلاح و پاکی به تو نمیفزایه یعنی در اصلاح تو و پاکی و طهارت تو اضافه نمی‌کنه گوش نده.
اینا یعنی چیزی که یعنی چی؟
حرف بیخود، حرف لغو، حرف ناحق، حرفی که هیچ سودی برای تو نداره.
به تو چیزی اضافه نمی‌کنه.
میگه گوش نده.
چرا؟
این پیداست که حرف بیخود شنیدن در انسان در نفس اثر منفی میذاره که میگه گوش نده.
بیخود که نفع نمی‌کنه، نهی نمی‌کنه که.
یه روایت شیرین دیگه هم تقدیم کنم و بسه.
مولا فرمودن "اِطْرِفْ بِطَرْفِكَ خَيْفَ شِئْتَ مِنَ النَّاسِ" میگه به هر کجا میخوای به مردم نظر بنداز، به هر طرف دوست داری نگاه کن.
نظر بیفکن.
می‌فرماید که "فَهَلْ تُبْصِرُ" حالا آیا چی-- به غیر از اینا رو می‌بینی؟
چند تا چیز رو مولا می‌فرماید.
میگه همین.
به-- نگاه بنداز هر طرف نگاه کنی جز اینا نمی‌بینی.
اول فرمود "إِلَّا فَقِيرًا يُكَابِدُ فَقْرًا" یا فقیری رو می‌بینی که داره از نداراییش رنج می‌بره "أَوْ غَنِيًّا بَدَّلَ نِعْمَةَ اللَّهِ كُفْرًا" یا یه آدم دارا و غنی و توانمندی رو می‌بینی، توانگری رو می‌بینی که در کفران نعمته، قدر نعمتشو نمی‌دونه.
"أَوْ بَخِيلًا اتَّخَذَ الْبُخْلَ بِحَقِّ اللَّهِ وَفْرًا" یا یه آدم بخیلی رو می‌بینی که اون حقوقی که خدا در مالش داره در داشته‌هاش داره ادا نمی‌کنه.
حق خدا رو نمیده.
خمس و زکات و صدقه‌شو این چیزاشو نمیده.
یا حتی حقوق خدا در دانشم هست.
"زَكَاةُ الْعِلْمِ نَشْرُهُ".
زکات فقط در مال نیست که.
کسی که آبرو داره زکات داره، آبروشو مایه بذاره.
کسی که زیبایی داره حتی زکات زیبایی فرمودن عفافه.
کسی که علم داره زکات علم چیه؟
نشرشه.
"زَكَاةُ الْعِلْمِ نَشْرُهُ".
اینا کسی که این کارو نمی‌کنن حق خدا رو حبس کردن در داشته‌هاشون.
و فرمود "أَوْ مُتَمَرِّدًا كَأَنَّ بِأُذُنِهِ عَنْ سَمْعِ الْمَوَاعِظِ وَقْرًا".
وَقْرَ گفتیم در اون گناهی که قلب، قلب س-سنگین یادتون باشه.
"في آذانه وَقْرًا" سنگینی گوش.
این‌ها میگه کسایی‌ان که تمرد می‌کنند از شنیدن مواعظ.
چرا؟
چون گوششون سنگین شده.
مولا می‌فرماید شما به هر طرف نگاه کنی، به هر طرف میخوای نگاه بندازی جز این چند تا رو نمی‌بینی که یکیشون آدمایی‌اند که تمرد می‌کنند، سرپیچی می‌کنند از شنیدن مواعظ، از شنیدن حرف حق و حرف درست.
خدا نکنه مجاز به اون‌ها باشیم که چنین کسی امام زمان هم اگر بیاد فایده‌ای نداره براش.
یعنی آقا هم بیاد بخواد حرف حق بزنه چون این عادت کرده گوشش به تمرد از موعظه حرف آقاشم گوش نمیده.
انشاالله عاقبتمون ختم به خیر بشه به برکت صلوات بر محمد و آل محمد.
اللهم صل على محمد و آل محمد صفحه سیصد و هفتاد و هشت رو با هم بخونیم.
دوستان پیشنهاد دادن که قرآن رو بین دو نماز بخونید