بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین.
السلام علیک یا داعی الله و ربانی آیاته سلام علیکم و رحمة الله.
از مقام معظم رهبری جانم به فداش استفتاء شده که خب ما میدونیم که نمازهای صبح و مغرب و عشا رو باید همداسورشو بلند خوند و ظهر و عصر رو آهسته.
قضاشو چطور؟
اگر خواستیم مثلا روز بخونیم نماز مغرب و عشا رو که شب خونده میشه قضاشو روز بخونیم باز باید بلند بخونیم اما یا چون ظهر که مثلا ما میخونیم ظهر رو آهسته میخونیم دیگه عصر رو آهسته میخونیم.
حالا میخوایم مغرب و عشا قضاشو ظهر بخونیم باید آهسته بخونیم یا اگر آهسته بخونیم چی میشه؟
استفتائه اینجا دو سه تا استفتاء هست من همه رو با هم دارم جمع می‌کنم جواب میدم.
آقا فرمودن که فرقی نمی‌کنه چه قضا باشه چه ادا، نماز صبح و مغرب و عشا چه قضا باشه چه ادا، چه هر وقتی بخوای قضاشو بخونی یا خود اداش رو باید همداسورشو بلند بخونی و ظهر و عصر رو باید آهسته بخونی.
اگر کسی اینجا رو دقت کنید اگر کسی سهوا یا جهلا، اینا با هم فرق می‌کنن.
به هر دلیلی یا سهوا یا جهلا باشه این کارو انجام نده نمازش اشکال نداره و نیاز به قضا هم دوباره نداره.
سهوا یعنی چی؟
یعنی حواسش-- حکم رو بلد بوده حواسش نبوده یادش نبوده.
جهلا یعنی چی؟
یعنی حکم رو بلد نبوده، نمی‌دونسته اصلا.
یه عمر اینطوری نخوانده مثلا نماز ظهر هر طور دوست داشته بالا یه بار بلند خونده یه بار آهسته خونده.
حکم رو رعایت نکرده آقا فرموده اشکالی نداره.
اما اگر عمدا بلند جایی که باید آهسته بخونه بلند بخونه یا بالعکس باطله.
حالا چه اون قضا باشه چه ادا.
یه نکته خیلی، خیلی، خیلی مهمی هست این رو خواهش می‌کنم خوب توجه کنید.
من کوتاه میگم خیلی کوتاه.
مثلا هر روز هفت هشت ده دقیقه هم نشه چهار پنج دقیقه خوب گوش بدید دیگه خیلی مهمه.
خدا رحمت کنه مرحوم آیت الله عائلی شیرازی البته رهبر عزیزمون به هر حال جانم به فداش، ایشون علمدار اسلام و انقلاب به ایشون لفظ حجت الاسلام دادن.
همین عزیزی که اخیرا از دنیا رفتن و خود آقایشون رو دعوت کردن به عنوان معلم اخلاق تشریف بیارن تهران.
ایشون یه تمثی-تمثیلات زیبا و عالی ای دارن توصیه می‌کنم تمثیلات ایشون رو بخونید، کتاب هم دارن.
یکی از تمثیلاتش در رابطه با اینه که اِاِاِ یکی از کارهایی که باعث میشه انسان از حالت خشوع خارج بشه، ما بحث قلب خاشع رو داشتیم دیگه انتهای بحث هست.
اینه که حرفی رو که نباید بزنه میزنه یا سهمیه ای که حالا من اون تمثیل رو هنوز نگفتما مقدمش بشینم.
سهمیه ای که خدا براش قرار داده رو به دیگران القا میده یا سری که خدا زر تو ظرف دل این قرار داده رو به دیگران افشا میکنه.
در هر حال چیزی که نباید بگه رو میگه، مخصوصا از کرامات، اکتشافات درونیش، مسائل عرفانی و ذوقی که مخصوص خودشه.
یا حتی یه عالمی یه ذکری داده برای خود ایشون میره همه جا جار میزنه.
ف یه تمثیل زیبایی که ایشون دارن میفرماید دیدید خیلی قشنگ فرمودن دیدید بعضیا یه چیزی رو میخورن با وجودشون سازگاری نداره به هر دلیلی.
چی، چی میشه؟
این غذایی که خورد وقتی با وجودش سازگاری نداره چیکار میکنه؟
بالا میاره.
اصطلاحا استفراغ میکنه.
گلاب به روح همتون بالا میاره.
ایشون میفرماید آدم‌هایی که توده ای نیستن، ظرفیت ندارن و سر نگهدار و راز نگهدار نیستن خیلی راحت به باد میدن قلب خودشونو همینه وضعیت.
چرا؟
بخاطر اینکه با وجودشون اون کاری که صورت گرفته سنخیت نداره.
یه خواب خوب دیده از امام زمان از کربلا فلان چون با وجودش سنخیت نداشته میریزش بیرون سریع میگه توتی صفته.
خیلی نکته مهمیه‌ها.
اما اگر کسی این با وجودش سنخیت داشته باشه، اصلا با خود ارتباط با امام عصر هم برسه دم نمیزنه چون این کسی ظرفیت داره.
سعه وجودیش بزرگه، کاسه‌ش بزرگه، زود لبریز نمیشه.
این نکته خیلی مهمه.
بسیاری از خروج ما از حالت خشوع قلب امتحان کنید به خاطر نگفت-- به خاطر گفتن حرف‌هاییه که جاش نیست، نباید بزنی.
اصلا مال من بوده، نباید افشا می‌کردم.
یکی از عزیزانی که اخیرا با گفت‌وگو داشتیم تو بحث لذت بردن از نماز یه راهکاری رو ارائه داد، خیلی راهکار قشنگی بود در رابطه با لذت بردن از نماز.
من خیلی استفاده کردم واقعا.
حالا یه روز براتون میگم.
ایشون اشتباه کرد در میان ارائه این راهکار تجربه شخصی خودشم یه دفعه گفت.
گفت از وقتی من این کارو می‌کنم نمازهام خیلی مثل نمازهای آقای بهجت یادته؟
یه حالت اینطوری پیدا کرده.
تمام.
ازش گرفتم و الان بدبخت به دست و پا داره میزنه یعنی افتاده به چه کنم، چه نکنم که رفت.
من با همون حرف، اون حالاتم رفت.
خب بابا این ماله راهکار ارائه دادن اشکال نداره.
اما اینکه بیای بگی منم از وقتی این میگیرم ازت تو نباید خب چون سنخیته مثل آدم که وجودش دقیقا با این غذا سازگاری نداره لذا نمی‌تونه نگه داره میریزه بیرون.
مال تو نیست لذا میریزیش بیرون.
باید به قدری ما عجین بشیم با معارف که در درون سنخیت پیدا کنیم.
اون موقع است که قلبمون همیشه خاشعه، همیشه افتاده حاله و این آیه رو هم یادتون باشه.
من خواهش می‌کنم این گراه‌هایی که میدم بررسی کنید.
آیه سی و نه سوره فصلت رو یه بارم توضیح دادیم.
علامه جواد-جهاد امولی حفظه الله تعالی این آیه رو باز کرده بسیار زیبا برید بخونید میفرماید و من آیاته انک ترى الارض خاشعه.
تو زمین رو خاشع میبینی افتاده حال و پست و بی زبان و در سکوت میبینی.
این که بود فإذا انزلنا عليها الماء اهتزت و ربَت.
چون سکوت داره، چون دم نمیزنه، چون تو، تو، تو خودش نگه داشته لذا ما آب ظرفیت پذیرش ما الهی رو داره میگیره و سرسبز میشه.
اما اگه وقتی کسی بی ظرفیت شد چیزی هم بهش نمیدن.
انشاالله خدا ظرفیتمون زیاد کنه و عاقبتمون و ختم به خیر بشه.
به برکت صلوات بر محمد و آل محمد.
اللهم صل على محمد و آل محمد و عجل فرجهم