بسم الله الرحمن الرحیم و به او نستعین.
السلام علیک یا داعی الله و ربانی آیاته.
سلام علیکم و رحمه الله.
در خصوص مقام محمود که بحث می‌کردیم یه روایت خیلی جالبی از امیرالمؤمنین حضرت ولی علی علیه الصلاة والسلام هست در تفسیر موضوعی قرآن جلد پنج.
مولا می‌فرماید که در مورد اهل محشر وقتی مردم اونجا جمع میشن، روز حشر در موطنی که در آنجا مقام پیغمبر خاتم، اونجا آشکار میشه.
یعنی مقامیه که خاص پیغمبره.
اهدی نمی‌تونه تو اون مقام قرار بگیره.
فقط پیغمبر عزیز عالم اونجا قرار می‌گیرن.
بعد پیغمبر به گونه‌ای خدا رو ستایش می‌کنه، حمد.
حمد خدا رو به گونه‌ای انجام میده که اهدی قبل از اون چنین ستایشی خدا رو نکرده.
پیداست که خود موضوع حمد خیلی موضوع مهمیه.
اینکه از امام باقر یا از امام صادق از هر دو بزرگوار داریم که حضرت فرمودن مثلا اگر فلان حاجت تموم بگیرم حمد خوبی انجام میدم.
بعد حضرت وقتی حاجت روا شد همه دیدن سر به سجده نبرد و فقط گفت الحمد لله رب العالمین.
گفت آقا شما فرمودید که حمد خیلی خوبی تموم، بالاتر از این ما نداریم.
حالا ما به همین راحتی می‌گذرونیم الحمد لله رب العالمین ولی بالاتر از این واقعا نداریم.
اون حمد، الحمد که مقام همه ستایش‌هاست و همه ستایش‌ها به او برمی‌گرده اصلاً مقام فیض منبسطه.
اصطلاحاً حالا غریبه به چهل اسمش رو ملا صدرا میاره.
صد تا اسم براش عرفا، حکما اینا دادن.
همون صادر اول و وجود منبسط، فیض منبسط، نور اول، رقق منشور، عرض کنم نور مرشوش که مقامی‌ست که در غوص صعود پیغمبر عزیز عالم در نشئه طبیعی رفت و به اون مقام رسید.
اون برزخ بین حق و خلقه.
اون خلق نیست.
توجه کردید؟
واسطه‌ی فیضه.
هر فیضی از خدا بخواد به خلق برسه از طریق اون می‌رسه.
بهش میگن نفس الرحمن.
حد نداره.
مقید به غیر اطلاقه، مطلقه.
که خدا حالا اون خدا هم مطلقه، خب؟
بی‌انتهاست.
اما دیگه این قید رو نداره.
قید به مق-- یعنی مقید به غیر اطلاق رو دیگه نداره.
به هر حال وجود عجیبیه خیلی.
درباره‌ش برید بررسی کنید.
بهش میگن مقام حمد.
چرا؟
چون که هر فیضی به هر خیری به هر کی می‌رسه از اون می‌رسه.
واسطه‌ی خیره.
فیض بین خدا و خلقشه دیگه.
پس همه‌ی حمدها به اون برمی‌گرده.
چه کار خوبی خدایا عجب فعل قشنگی انجام دادی، چه پیغمبر خوبی فرستادی، چه ارسال رسل و انزال كتب جالبی.
اینا رو کی به واسطه‌ی کی انجام شده؟
فیض منبسط.
باید هر حمدی بکنی، هر خیری شما ازش تعریف کنی به اون برمی‌گرده چون واسطه‌ی فیضه.
تعریف کردم که بدونید درون مایه این روایت مولا یعنی چی.
این مقامی که پیغمبر درش قرار می‌گیره مقام حمده، ستایشه.
و چون پیغمبر عزیز عالم در این نشئ رفت به اون مقام رسید، اون مقام اختصاص به ایشون داره.
اهدی تو اون جایگاه حتی امیرالمؤمنین هم نمی‌تونه اونجا بایسته.
چون مولامون علی و همه اهل بیت علیهم الصلاة والسلام هم بالعصاله نرفتن که.
به تبع پیغمبر به اون مقام رسیدن.
تازه حرف هست که آیا همشون به مقام صادر اول رسیدن؟
عارف عربی میگه فقط امیرالمؤمنین قابل توجه اونایی که میگه عارف عربی سنی بوده.
میگه فقط وصی بلا فصل پیغمبر به اون مقام رسیده.
صادر اول.
عجیبه این معارف رو آدم بررسی می‌کنه.
حالا پس چی میشه قصه؟
اینکه اون مقام فقط پیغمبر در اونجا قرار می‌گیره و حمدی رو انجام میده که اهدی همچین حمدی نکرده.
انگار که خدا بیشترین چیزی که چی بگیم حالا؟
زشته به خدا بگیم کیف می‌کنه.
دیگه لفظ خاکیه مثل خود ما قید و بند داره.
بیشتر اینطوری بگیم راضی میشه انگار.
انگار بیشتر از هر چیزی راضی میشه حمده.
لئن شکرتّم لأزیدنّ.
البته بین حمد و شکر فرقی هست.
اینو حواسمون جمع باشه که چقدر جایگاه حمد بالاست.
به هر حال پیغمبر خستتون نکنیم وقتمون هم کمه.
پیغمبر وقتی این کار رو انجام میده مولامون داره می‌فرمادا.
می‌فرمود بعد از حمد پیغمبر، مؤمنین و مؤمنات شروع می‌کنند به حمد کردن.
اول صدّیقین، شهدا، بعد از اونا صالحین این کار رو انجام میدن.
بعد از اون‌ها همینطور تمام اهل محشر شروع می‌کنند حمد کردن.
سرایت می‌کنه به همه.
یعنی یاد می‌گیرن.
و حمدشون که تموم شد چکار می‌کنن؟
حمد الهی رو که انجام دادن همه بالاتفاق ذیل پیغمبر بگیر تا دیگه کوچک‌ترین‌ها، کمترین‌ها، همه و همه ستایش می‌کنند کی رو؟
پیغمبر رو.
تازه می‌فهمن که عجب هر فیضی به هر کی رسیده از این آقا بوده.
کانال فیض خدا بوده.
تازه اینو می‌فهمن.
همونجا هم این اتفاق میفته.
بهترین کار رو پیغمبر انجام میده به نحوه اتم.
سرایت می‌کنه همه یاد می‌گیرن تا اون کمترین‌ها به صیغه وجودیشون حمد می‌کنن.
بعد از خدا فیض می‌گیرن اون لحظه.
همونجا عملاً پیاده میشه که می‌فهمن اِ کانال فیض کی بوده.
به قولی میفتن به دست و پای پیغمبر.
تازه می‌فهمن چه خبره.
بعد يا حسرتا ألاما فرطت في جنب الله اونجا شروع میشه.
حسرت می‌خورن اونایی که کوتاهی کردن در خصوص جنب الله که انسان کامله.
بعد اینجا رو که امیرالمؤمنین علیه الصلاة والسلام فرمود اینجا انتهای عبارت جالبه.
چنانکه مولا می‌فرماید، چنانکه در قرآن آمده عسى أن يبدلك ربك مقاما محمودا.
پس پیداست که امیرالمؤمنین مقام محمود رو اینجا بیان کرده.
یعنی مولا نظرش در خصوص مقام محمود چیه؟
این مقام حمده.
پیغمبر در قیامت به این شکله.
پس اگر کسی می‌خواد به اون رتبه‌ی حمدی برسه، حمد قشنگ و جانانه‌ی قیامت داشته باشه راهش چیه؟
ج-- برسه به مقام محمود از طریق نافله‌ی لیله.
والحمد لله رب العالمین.
صلوات ختم کنیم.
اللهم صل على محمد و آل محمد