بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین.
السلام علیک یا داعی الله و ربانی آیاته.
سلام علیکم و رحمة الله.
تبریک عرض می‌کنم این روز بسیار فرخنده و مبارک رو.
ان‌شاءالله که همیشه با این خانواده و با الاخص حضرت علی ابن موسی الرضا محشور باشیم دنیا و آخرت.
که ولی نعمت ما ایشون هست.
واقعاً جدایی از امام رئوف مصداق جهنمه.
اصلاً جهنمی شدن، به دوزخ رفتن یعنی جدایی از این خانواده.
اصلاً نار جایی‌ست که نور اون‌ها نیست.
البته کجا هست که نور اون‌ها نباشه و اشرقت الأرض بنور ربها ای بنور امامه‌ها.
همه جا حتی در جهنم هم نور اون‌ها هست.
پس چگونه است که نور اونجا ناره؟
نـ– نار قبلاً عرض کردیم که همان جنسش، اصلیتش، حقیقتش، موجودیتش همون نوره.
[سرفه] همون نوره اما بسته به ظرف وجودی هر کسی خودش رو چگونه نشون بده.
مثل قابض الارواح که یک حقیقته.
چون ما در آیینه وجود او خودمون رو منعکس می‌بینیم.
اگر زشتیم زشت می‌بینیم.
زیباییم زیبا می‌بینیم.
خودمون رو، نه که اون رو.
این چنینه.
پس جهنم هم به یک معنا تجلی نور اون‌هاست.
اما نور ناری‌ست [نفس عمیق] که جهنم تجلی جلال اون‌هاست و بهشت هم تجلی جمال اون‌ها.
این بحث‌ها بین ما گذشته.
اگر نار جایی‌ست که اون‌ها نیستند، تازه متوجه می‌شیم چرا اینقدر در ادعیه خصوصاً در زمان‌ها و مکان‌های خاص ما تکرار می‌کنیم، التماس می‌کنیم، التجاگونه که ما را از نار نجات بده، از جهنم.
و برای خودم بعضاً سؤال می‌شد خیلی وقت‌ها پیش از این که این مباحث رو پی بگیریم.
خب شب قدر قرآن سر می‌گیری با اون همه ریزش و نزول فیض.
خب این همه دعا یعنی واقعاً مهم‌تر از ان تجعلنی من اتقاءکم من النار نبود؟
اگر بود می‌گفت بگو.
دعای مجیر ایام البیض سه شب سیزدهم، چهاردهم، پانزدهم هر ماه وارده.
نه فقط ماه مثلاً مبارک رمضان.
خب چند بار اونجا میگی؟
خلصنا من النار يا رب الغوث الغوث خلصنا من النار يا رب.
خدایا ما را خلاص کن از نار، پروردگار من.
خب پیداست که قصه خیلی جدیه.
نار، عرفا خلاصه‌ش اینه، عرفا گفتن نار جایی‌ست که حضرت زهرا نیست.
نار جایی‌ست که امام رضا نیست.
پس اگر اینه بهترین دعاست که خدایا ما را از نار خلاص کن.
از آتش خلاص کن.
اونجا وقتی جایگاه آل الله مشخص می‌شه، اون موقع خدایا وقتی که متوجه می‌شی چه جایگاهی اون‌ها دارن و عزیزان خدا اون‌هایی که از خدا دلبری کردن، عاشقان و محبین این خانواده‌اند، بله، اون موقع يا ليتني كنت ترابا همه دعا می‌کنند ای کاش خاک بودند که ابو تراب پدرشون باشه علی علیه الصلاة والسلام.
اونجا بعد کسی که این حقیقت رو در دنیا استیضاح نکرده، به این حقیقت نرسیده، دیگه آتش، اونجا دیگه آتشه براش.
سوختنه، سوزاندنه.
خودش خودش رو سوزونده.
خود کرده را تدبیر نیست.
مثل این که لحظه‌ی موت این تعلقات، جدا شدن از این تعلقات انسان رو می‌سوزونه.
طرف آتیش می‌گیره از این که داره از چیزایی که بهش علقه داشته جدا می‌شه.
این یه نوع آتشه، یه مرتبه نازله آتشه.
انزل مراتب آتش که همین آتشیش که آتشیش که در دنیا در دسترس ما هست.
آتش.
شعله‌ور می‌شه، می‌سوزونه.
جسم رو می‌سوزونه.
یه رتبه بالاترش اون سوختن هنگام موته که آدم به چیزهایی که دلبسته، به چی دلبسته؟
به هرچی دلبسته.
با اون، اونو میخوان ازش بگیرن.
چون گفتیم موت کنده شدن از اضافاته، از اعتباراته.
به یک معنا جدا شدن از هرچه غیر خوده.
اون سوختن داره.
چیزایی که بهش دلبسته دارن ازش می‌گیرن.
سوختن داره.
اینم یه معناست.
ولی وقتی میری بالاتر دیگه اون اعلی مرتبه نار می‌شه چی؟
جدایی از آل الله.
اونجا متوجه وقتی می‌شه که چه جایگاهی این‌ها دارن، این می‌شه آتش.
آتش اصلی اینه.
مگر آتش درجه داره؟
بله، فقط این نیستش که بهشت درجه داشته باشه که.
والذین عوت العلم درجات.
این درجات در بهشت هست، در جهنم هم هست.
همونطور که الان عرض کردم.
اتفاقا یه روایت خیلی شیرینی دیدم.
البته ظاهر روایت ظاهراً تلخه.
اما وقتی با توجه به این مباحث بهش دقت می‌کنی یه گره‌های کوی رو از ذهنت باز می‌کنه، می‌بینی شیرین شد.
ذیل آیه یازده سوره قارعه.
اتفاقاً اونجا هم بحث ناره.
نار حامیه.
ناری که سوزاننده است.
الان ما کجاییم؟
درسته روز میلاد بود و با امام رضا بحث رو شروع کردیم اما تو دل متن حدیثیم.
در حدیث چهارم از باب چهارم کتاب الموت مرحوم مجلسی می‌فرمود اون‌هایی که یعنی جا اب الموت به ما فیه، اون چیزی که در موت وجود داره.
بعد عرض کردیم نسبت به اعمال انسان‌ها موت‌ها متغیرند.
الکرة المبارکه برگشت به خود وقتی مبارکه که اینا میرن به کجا؟
الى جنة عالية.
جنة عالية اعلی درجات بهشت.
کسی که مرگش، موت‌ش مبارکه.
حالا وقتی که الکرة الخاسرة شد، برگشت به خودش خسران زده شد.
وقتی چشمش باز شد و بصر کر یوم حدید چشمش تیز شد، حقایق رو فهمید، جایگاه این آل الله رو متوجه شد، جایگاه امام رضا رو متوجه شد که دستش از دامن چه کسی کوتاه شده، می‌شه الى نار حامية.
این تو متن حدیثه.
همین مد- حدیث که دستمونه.
به سوی آتشی که حامیه از حما یعنی شدیداً سوزاننده است.
می‌سوزه.
خودش خودش رو سوزونده.
اون آتش هم از خودشه.
حالا این نار حامیه که در سوره آیه یازده سوره غار آمده، پیامبر در کتاب تفسیر اهل بیت می‌تونید این رو ببینید، این روایت رو.
تفسیر اهل بیت که اونجا فرمودن حالا جلدهژده صفحه هفتاد و دو چند تا روایت ذیل این اومده.
یکیش پیغمبر فرمود که جبرائیل اومد غضبناک، خیلی ناراحت، ابوس پیش من.
سؤال کردم یا جبرائیل چرا هر وقت می‌اومدی گشاده رو بودی امروز چرا انقدر غضبناکی؟
عرض کرد که یا رسول الله به این جهت که فوران آتش شروع شد.
چگونه شروع شد؟
حضرت جبرائیل در جواب سؤال پیغمبر عرض کرد یا رسول الله خداوند هزار سال در آتش دمید سفید شد.
هزار بار دیگر دمید سرخ شد.
این نشون می‌ده درجه داره.
هر کدوم از این رنگ‌ها مال یه آدمایی‌اند که رنگ‌هاشون مشخص می‌کنه کجا جاشونه.
آتش سفید برای یه عده‌ست.
آتش سرخ که دو هزار سال خدا درش دمیده برای یه عده‌ست و هزار سال دیگه دمید، سه هزار سال.
حالا این سال‌ها باید تعبیر بشه.
یعنی چی؟
دمیدن یعنی چی؟
این رنگ‌ها یعنی چی؟
الان جاش نیست.
انشاالله باشه طلبتون.
بار سوم که دمید سیاه شد، ظلمانی شد.
بعد فرمود از اون بوته و خار جهنم که اونجا آتش ازش فوران می‌کنه اگر بیاد تو این دنیا و یک قطره‌ش تو شراب این دنیا یعنی آب این دنیا، این همه آب در این دنیا هست، اقیانوس‌ها این همه تلاطم دارن، یه قطره از اون بیاد اینجا بو تعفن دنیا رو برمی‌داره.
حالا چه خبره اونجا؟
چه خبره؟
چی اونجا آماده کردیم ما با اعمالمون که همش محصل چیه؟
اعمالمونه.
یه روایت خیلی حالا شیرین‌تر از این باز ظاهرش تلخه اما چون گره گشایی می‌کنه از افکار ما خیلی شیرین.
ذیل آیه‌ی چهار سوره قاشیه.
اونجا می‌فرماید تسلی نار حامیه.
باز بحث نار حامیه.
اینا وارد می‌شن در آتشی به شدت گدازنده و سوزاننده.
اینجا در ذیل این آیه دیدم در تفسیر همون مجلدی که عرض کردم تسلی انا پیغمبر فرمود از قول امام صادق، امام صادق علیه السلام از قول پیغمبر تسلی نار حامیه قال.
این چیه؟
می‌فرماید قال تسلی نار الحرب في الدنيا علی احد القائم.
یعنی این برمی‌گرده این آتشی که اینجا فرموده تسلی نار حامیه، اون آتشی‌ست که ابتدا شروع شده در زمانی که امام عصر ظهور می‌کنه آتش جنگ با آقاست.
یعنی ک-قیسه این آتش، آتش سوزاننده سیاه رنگه.
ببین رتبه‌ها داره مشخص می‌شه.
به شدت شکننده وحشتناک.
مال کیاست؟
مال کساییه که در برابر امام زمان ما حضرت ولی عصر آخرین یادگار حضرت زهرا می‌ایستند، با او می‌جنگند.
اینجا امام صادق داره می‌فرماید و في الآخرة نار جهنم.
این آتشی که تو دنیا یعنی خودشون این آتش رو به پا کردن در برابر حجت خدا، آخرین حجت خدا، اونور می‌شه نار جهنم.
این نار حامیه.
که اونجا می‌گه چی؟
کسی که موت‌ش الکرة الخاسرة است خسران زده‌ست الى نار حامية.
به سوی اون.
پس کسی که در برابر امام عصرش قد علم می‌کنه جاش تو چیه؟
نار حامیه‌ست.
یعنی چه آتشی که به شدت سوزان-- یعنی از این دنیا میره.
خلاصه‌ش رو به شما عرض کنم که اون آتش از کجا میره؟
از این دنیا میره.
یعنی هرکس از این دنیا رفت با رضایت خاطر امام عصرش، امام زمانش، امام رضا، خب دیگه آتش چیه؟
الى جنة عالية.
اتفاقاً الان به ذهنم متبادر شد در انتهای زیارت جامعه یه عبارتی داره که يا ولي الله ان بيني و بين الله عز و جل ذنوبا لا يعطيها الا رضاكم.
درسته؟
فبحق من اتمنكم علی سره و ستركم و امر خلقه.
حالا اینطوریه که ای ولی خدا به امام رضا عرض می‌کنه ای ولی خدا بین من و خدای گناهانیست.
تا شما راضی نشی اینا نمیره.
رضایت امام رضا می‌شه جنة عالية.
خدا نکنه غضب امام رضا می‌شه نار حامية.
پناه می‌بریم به حضرت رضا.
انشاالله که حضرت دعا کنه امروز ما رو به زودی از زود زیارت حضرت نصیبمون بشه.
نصر علی ابن موسی الرضا صلوات قشنگ خط کنید.
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم