ددروس معرفت نفس
بازگشت به پخش
متن کاملخلاصهنسخه کتابی · جلسه 073

آقای بهجت فرمودند که دعا برای خودسازی خودت، تهذیب نفس خودت، مهم است؛ مهم‌تر است از دعا برای ظهور آقا. اصلاً حضرت بالاخره تشریف خواهند آورد، چه ما باشیم چه نباشیم؛ وعدهٔ الهی است. روایت داریم که اگر یک روز از عمر دنیا باقی مانده باشد، در همان روز آقا ظهور می‌کنند.

این یعنی چه؟ یعنی نگران نباشید. آقا می‌آید؛ آن وعدهٔ الهی است. خدا هم که صادق‌الوعده است. تو نگران خودت باش. نگران باش که ظهور فردی برایت اتفاق بیفتد. نگران این باش که نکند اتفاق نیفتد. فرج فردی که عزیزم فرمودند، این است که برای شما اتفاق بیفتد. فرج فردی، ظهور آقا برای شما یعنی خودسازی. این مهم است.

آقای بهجت فرمودند ما نمی‌گوییم که... اصلاً بارها و بارها گفتیم، باز هم بگوییم؛ هرچه هم بگوییم کم است. حضرت استاد چقدر تأکید داشتند که ما کاری... ما، من و شما که اینجا نشسته‌ایم، الان این همه زار می‌زدیم، به خاطر چه زار می‌زدیم؟ من چه می‌دانم؛ برای هرچه می‌زدیم. کاری مهم‌تر از خودسازی نداریم.

خودسازی هم فرمودند مبتنی است بر چه؟ بفرمایید: معرفت نفس. این جایگاه سلسله بحث‌های معرفت نفسی است.

این است که مثلاً مسجد بلال آن جماعت است. از دورترین جاهای کشور بعضاً بلند می‌شوند و می‌آیند. حالا ما خانم‌ها را نهی کردیم؛ خانم‌ها بالاخره در راه اذیت می‌شوند، نهایتاً آقا هم همراهشان است. به آن‌ها گفتیم نیایند. ولی آقایان نه؛ چرا نیایند؟ بیایند. آن‌ها حجت می‌شوند برای من.

بعد کسانی که اینجا بغل گوششان است، جلسه بغل گوششان در همین تهران هم هست، غافل‌اند. اگر جایی باشد که بروند معرفت نفس کسب کنند.

اگر کسی در این جلسه نشسته و اهتمامی به معرفت نفس و کسب این کلید، کلید طلایی معرفت‌الله، ندارد، به نظر من از رحمت خدا به دور است؛ هرکه هست. کسی که حتی اینجا الآن نشسته اما احتمالی به معرفت نفس ندارد، اصلاً هیچ راه دیگری نیست. هیچ راه دیگری نیست. تو باید زار بزنی.

الحمدلله تنها عالمی هم که چه‌قدر... چه عالمی، چه جامع‌الاطرافی که این مباحث را نشسته، درس‌به‌درس دستت را گرفته؛ مثل پدر و مادرهای قدیم، یادتان هست تاتی‌تاتی می‌کردند و بچه را با خودشان می‌کشاندند؟ همین‌طور درس‌به‌درس، قدم‌به‌قدم، در این صد و پنجاه و سه درس تو را جلو برده: معرفت نفس.

درسی را هم طوری پیاده کرده که نیاز ندارد تو حتماً منطق خوانده باشی، فقه و اصول خوانده باشی؛ نه. بدایه و هدایه خوانده باشی، نه. اصلاً نیازی نیست. البته آن‌ها را خوانده باشی بهتر متوجه می‌شوی، اما نیازی هم نیست.