یادداشت: ترجمه‌های فارسیِ زیرِ عبارات عربی در این متن، توسط مدل افزوده شده‌اند و جزو سخنان استاد نیستند.
یادگار بزرگان؛ دو نکته پیش از هدیه
به فضل الهی یادگارهایی از بزرگان و مشایخ این راه و این طریق تقدیم می‌کنیم. حواسمان جمع باشد: پیش از ارائهٔ این هدیه، یکی دو نکته بگویم.
نکتهٔ نخست: دو دستورالعمل با هم نمی‌سازد
اگر کسی تحت دستورالعمل استاد و معلم خاصی است، سخنان مرا در این بخشِ هدایا گوش ندهد؛ اصلاً توجه نکند. از این گوش بگیرد و از آن گوش به در کند. همان را که معلمت، شیخت، به تو می‌دهد، همان را برو جلو. دو دستور نمی‌شود؛ آدم به هم می‌ریزد. این نکته مهم است و باید مراعات شود.
نکتهٔ دوم: گزینش بر پایهٔ مسئله و معرفت نفس
لازم نیست همهٔ این دستورات به عینه و بی‌استثنا در وجود ما پیاده شود؛ یعنی همهٔ این اوراد و خطوط و دستورالعمل‌ها انجام گردد. نه.
نسبت به مشکل — بهتر است بگوییم مسئله‌ای که برایت پیش آمده — و شناختی که از خودت پیدا کرده‌ای، انتخاب کن و همان راه را پیش بگیر. از هر کسی به خودت آگاه‌تری.
«بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ» (سورهٔ قیامت، آیهٔ ۱۴)
ترجمهٔ فارسی (توسط مدل، نه استاد): بلکه انسان بر نفس خویش بینا و آگاه است.
تسبیحات حضرت زهرا و قدر این هدایا
مدت‌ها — قاطعانه می‌توانم بگویم سالیان سال — تنها ذکری که بنده دست می‌گرفتم، تسبیحات حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها بود. سپاسگزارم.
حواسمان باشد که قدر و قیمت این‌ها باید لحاظ شود.
نشانه‌شناسی: کیف نفس و چشیدن ذکر
اگر کسی نشانه خواست، در بحث نشانه‌شناسی باید این‌ها گفته شود؛ و خودِ این بحث مهم است. جلسه‌ای متفاوت می‌خواهد، و البته اهلش را هم می‌خواهد. نشانه‌شناسی در هر موضوعی.
از کجا بفهمیم نشانهٔ اینکه اکنون این ذکر را باید بگویم یا نگویم چیست؟ یک نشانه ندارد. یکی از مهم‌ترین نشانه‌ها حظّ و بهره و لذت نفس است؛ کیف نفس است. یعنی داری از این ذکر لذت می‌بری.
در دستورالعمل عرفانی، بزرگان اهل معرفت فرموده‌اند بچشیش: یعنی خودت حس کنی که داری این را می‌چشی. داری دعا را کامل می‌خوانی؟ احساس می‌کنی نمی‌چشی؟ رها کن. چرا؟ چه کسی گفته حتماً تا آخرش بخوان؟ تا میزانی بخوان که می‌چشی. اگر می‌چشی، به نام تا آخر ببر.
و چه عجیب که اگر وقتش شود، چندین جلسه پیرامون درون‌مایهٔ تسبیحات حضرت صدّیقهٔ شهیده سلام‌الله‌علیها سخن بگوییم. یکی از معدود اذکار و دستورالعمل‌هایی است که همهٔ نفوس می‌چشندش. به گونه‌ای تعبیه شده — حتی تقدم و تأخرش، و عددش. بسیار شگفت است. این نیز رموزی دارد که به وقتش باید گفته شود.
این دو نکته را گفتم؛ برویم سراغ هدیه.
هدیهٔ جوشن کبیر
البته نمی‌خواستم — خدا می‌داند نمی‌خواستم — که اکنون این را بگویم. با آن بشارتی که دادید، پس از ورود، چنین به دلم افتاد؛ وگرنه مطلب دیگری در نظر داشتم.
یکی از مهم‌ترین ادعیه، جوشن کبیر است. حتماً، حتماً کفن‌هایی را که تهیه کرده‌ایم به دست خود بنویسیم؛ یا اگر کسی را می‌شناسیم که دستش پاک باشد.
امیرالمؤمنین علیه الصلاة والسلام مخصوصاً به فرزندان عزیزش حسنین علیهم الصلاة والسلام دستور داد: برای من بنویسید. نیامده کدام نوشتند؛ اما از فحوای کلام حضرت پیداست که با هم نوشتند. یعنی بخشی‌اش فرازی شد که امام حسن برای… این نیز سرّی دارد.
دست پاک در دعا و احراز
اگر کسی را پیدا می‌کنیم که دست پاک باشد. مخصوصاً حضرت استاد به دست — دست پاک — در استخاره و در این قبیل موارد، در دعانویسی، در احراز و عوذات‌نویسی، بسیار تأکید داشتند.
آن کلمهٔ بیست‌وچهارِ هزار و یک کلمهٔ ایشان را نیز دقت کنید. انتهایش یک سری را با اعداد کسری بیان می‌کند؛ که من بعضی جاهایش را حاجتم واجب بود، زنگ زدم از داماد ایشان پرسیدم. بسیار برایم جالب بود.
آنجا، انتهایش، اگر دقت کرده باشید، می‌فرمود که اثر خاصی این دستورالعملِ مسّ قرآن — که آنجا توضیح می‌دهد — در مسّ دست خودت به دیگران پیدا می‌کند. یعنی دست شما اثر خاصی در غیر خود دارد؛ خارج، یعنی در بیرون از خودت، در دیگران. این‌ها آثار آن است.
نوشتن جوشن بر کفن
جوشن کبیر نیز از همان‌هاست که حتماً یا خودمان بنویسیم یا دیگران. من برای مادر خودم — روحش شاد — برای برادر خودم — روحش شاد — برای مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌هایم، همه را به دست خودم نوشتم. شب تا صبح بر کفن‌شان جوشن کبیر نوشتم، و چیزهای دیگر.
این را به صورت کلی بگویم و بگذرم.
صد بند و دستور کلی عدد
از صد بند جوشن کبیر، هر کدام به دستور بزرگان یک اثر خاص دارد. وقتی همه را با هم می‌خوانی، اثری دارد؛ وقتی تک‌تک هر بند را می‌خوانی، اثر دیگری دارد.
هر کدام از این دستورالعمل صدگانه — که ما امروز یکی‌اش را تقدیم می‌کنیم — دستوری دارد و بر موضوع خاصی باید به روش خاصی خوانده شود. هر کدام، بهترین حالتش در عدد چهل است، یا عدد ابجد اسم کوچک خودت. این را به یاد داشته باشید. این یک دستورالعمل کلّی است.
اولی را بگویم؛ نود و نه تای دیگر پیشکش شما.
بند اول جوشن: فتح مهمات
دستوری که بزرگان داده‌اند، و اثر خاص و ویژه‌ای که در بند اول جوشن هست، به همین روشی که گفتم: فرموده‌اند فتح مهمات.
برایت چه مهم است؟ مهماتت چیست؟ چه برایت اهمّ است اصلاً؛ مهم‌ترین؟ این فتح می‌آورد. گشایش می‌آورد در آن موضوع مهم. مطلق است. بند اول مطلق است. در هر موضوعی که البته مهم باشد؛ اهمیت داشته باشد.
اگر اهمیت نداشته باشد چه؟ این کار را نکن.
یادداشت پایانی: متن حاضر از پیاده‌سازی ماشینی گفتار (ASR) تهیه و برای مطالعهٔ کتابی ویرایش شده است. ترجمه‌های فارسیِ زیر عبارات عربی توسط مدل افزوده شده‌اند و جزو سخنان استاد نیستند. گفتار حاضران، پرسش‌وپاسخ‌های پس از درس و صداهای جانبی حذف شده‌اند. تقسیم‌بندی‌های فنی Segments در متن نهایی آورده نشده است.